Melancholy of a Helpless Moron

Pagdaramda’y sa hangin lamang naibubulong… Kasama ang payapang tingin ng kaulapa’t hanging daluyong…

Kalangita’y tuloy ang pagdungaw… Sa isang kaluluwang walang balak gumalaw… Sa pagkakaupo’t pagdurusa… Kasama ang mga nangungupas na mata…

Naghihintay pa rin ng dadamay… Kasama ang kalawakang tahimik sa paghimlay… Kulang pa ang mga talang kahit papaano’y tanglaw… Sa pusong naninimdim, tuluyan ang pagpanglaw…

Sadyang naiguhit na sa pahina’t kailangan ng punitin… Ngunit hadlang ang isipa’t bumubulong na damdamin… Dama ang ihip ng hanging nagpupumiglas… Sa kadakilaan ng gabing sarili lang ang bakas…

Bakit ba sa tuwing sisikat ang araw ay lagi na lang napag-iiwanan? Sa kadiliman ng gabi’y tinapon, tinaboy at di man lang pinagbuksan…

Hamunin ang daloy at sadyaing magpakalunod sa buwan…

Naaalala ko pa’t katingkaran ng araw… Tila paraiso ng kalungkutang sa paligid ay matatanaw… Mga pinunlang alaala’y patungo na sa wakas… Dalamhati sa mga puso’y di na mapigil ang labas… Hindi mapipigil ang luha, mangingibabaw ang pait… Dala ng hiwalayang nakatakda ang paglapit… Subalit yaring hangi’y sadyang hindi makatiis… Pangakong magkikitang muli’y sadyang binigkis…

Isa, dalawang linggo, tatlo, apat na buwan, lima, anim na taon o higit pa… Lumilipas ang mga araw at nadaragdagan pa ng iba… Nasaan na ang ihip na sa puso’y nagpatila… Nasaan na ang bulong na tagusan sa dalita… Mga kaluluwang lumulutang sa karagatan ng pagbabago… Kasama ang mga buhanging nililipad sa may ibayo…

Ano’t narito pa rin, ang nakaraa’y nakasuot… Nakatunghay sa ulap, mga alaala’y dinudukot… Pilit mang itinatago ang pagkabalisa… Walang kasiguraduhan ngunit malamang ay nag-iisa… Taon man ang bilangi’t ilang beses mang banggitin… Sadyang wala na ang kahapong usapa’y di lilimutin… Di kayang pigilin, pagluha ng kalangitan… Paano pa ang dating nilalamon na ng kawalan…

Sadyang hindi na maibabalik ang mga bukambibig ng kahapong sadyang ibabaon na lamang sa limot…

Two households, both alike in dignity,
In fair Verona, where we lay our scene,
From ancient grudge break to new mutiny,
Where civil blood makes civil hands unclean.
From forth the fatal loins of these two foes
A pair of star-cross’d lovers take their life;
Whole misadventured piteous overthrows
Do with their death bury their parents’ strife.
The fearful passage of their death-mark’d love,
And the continuance of their parents’ rage,
Which, but their children’s end, nought could remove,
Is now the two hours’ traffic of our stage;
The which if you with patient ears attend,
What here shall miss, our toil shall strive to mend.

"Sin from my lips? Oh trespass sweetly urg’d.
Give me my sin again."

"Thus with a kiss I die."

PRINCE A glooming peace this morning with it brings;
The sun, for sorrow, will not show his head:
Go hence, to have more talk of these sad things;
Some shall be pardon’d, and some punished:
For never was a story of more woe
Than this of Juliet and her Romeo.

Salamat kay Mitch! ^_^